Wat vraagt het leven op dit moment van jou?

Vorige week postte ik deze vraag in mijn ‘social stories’ op LinkedIn. In een wereld waar in ongekend tempo veranderingen plaatsvinden misschien een vraag die je jezelf ook al eens hebt gesteld het afgelopen jaar. De vraag bracht mij in elk geval weer even terug naar bijna een jaar geleden, het begin van een crisistijd die niemand op deze wijze had voorzien en waar voor mij persoonlijk, daags na afkondiging van de 1e lockdown, een tweede ‘crisis’ binnen een crisis ontstond.

Mijn vader, op hoge leeftijd nog altijd zelfstandig wonend, ondanks wat beperkingen positief in het leven staand en net gewend als weduwnaar door het leven te gaan, werd onverwacht ziek. Met een vader die zorg nodig had, kinderen die van de ene op de andere dag hun weg moesten vinden in ‘home schooling’ en een eigen bedrijf waar ik na een moeilijk jaar van rouw en verlies weer lekker mee bezig was werd ik wederom tot nieuwe keuzes gedwongen.

Wat vraagt het leven nu werkelijk van mij was de vraag die ik mij stelde. En zonder er al te veel over na te hoeven denken was er voor mij op dat moment slechts 1 denkbaar antwoord mogelijk, dat was diep voelbaar en in één oogopslag glashelder. Het welzijn van mijn kinderen om hen zo goed als mogelijk door een voor iedereen nieuwe, onduidelijke en onzekere periode heen te loodsen én het welzijn van mijn vader waarvan ik eigenlijk direct aanvoelde dat zijn laatste levensfase wel eens aangebroken zou kunnen zijn. Dat had mijn primaire aandacht nodig, dat was wat er voor mij op dat moment werkelijk toe deed. Ik wilde, waar het mijn vader betrof, de ruimte hebben om de tijd die ons nog samen gegund was, in aanloop naar een naderend afscheid, onder de buitengewone omstandigheden in de buitenwereld, zo waardig als mogelijk te laten verlopen. Voor hem én zeker ook voor mijzelf, wetende dat ik deze tijd nooit meer over zou kunnen doen als mijn voorgevoel bewaarheid zou worden. Ik handelde op dat moment waartoe ik diep van binnen geroepen werd. Om daarbij alle consequenties te aanvaarden die daarmee gemoeid waren, hoe lastig soms ook.

Waar de zorgwereld ten tijde van de 1e lockdown in rep en roer was, zelfs acute zorg in eerste instantie maar moeizaam verliep, verplegend personeel verminderd voorhanden was en zorgvrijwilligers naar huis gestuurd waren, waren bovendien de helpende handen van naasten bijna tot een noodzaak verworden, althans op de wijze waarop ik naar waardige zorg en menselijke aandacht kijk. Na een dikke twee maanden overleed mijn vader en daarmee verloor ik mijn beide ouders in een relatief korte tijd na elkaar. Opeens was ik in al mijn volwassenheid wees en liet een gedeeld leven met hen achter me en werd de menselijke lichamelijke sterfelijkheid heel dichtbij een concreet begrip. Het gedeelde leven dat in het opruimen van het ouderlijk huis nogmaals op diepere lagen doorgrond en doorleefd mocht worden en waarbij mijn leven met alle opgedane ervaringen een nieuwe waardering kreeg van dat wat was en van dat wat niet meer zal zijn naar dat wat is en dat wat verder tot ontwikkeling mag komen. Terugkijken, integreren, vooruitkijken en verder ontwikkelen om daarmee het oude en het nieuwe in het leven te verweven en weer voorwaarts te gaan.

Wat vraagt het leven op dit moment van jou? Als je heel eerlijk naar jezelf kijkt, doe jij dan de dingen die er voor jou werkelijk toe doen? Waartoe je in jouw leven diep van binnen geroepen wordt?

Kierkegaard beschreef het al, ‘Het leven wordt voorwaarts geleefd, maar achterwaarts begrepen’. Ben jij op zoek naar reflectie en antwoorden op jouw levensvragen, waar jij nu staat, waar je vandaan komt, waar je heen wilt en wat er voor jou werkelijk toe doet, geef je dan op voor de weekendretraite ‘leef je leven voorwaarts’ die Michiel Soeters, leiderschapscoach en ikzelf in juni en september zullen geven. Meer info via agenda – froukje dijkstra en/of rechtstreeks via Leef je leven voorwaarts (weekendretraite) – Geenmanoverboord

t. 06 45647059 | m. info@froukjedijkstra.com | i. www.froukjedijkstra.com