Opnieuw geroepen …

December 2018, een donkere zaterdagavond. Ik had mijn jas net aangetrokken, afscheid genomen en gedag gezegd. Ik liep naar de deur. ‘Froukje’, zegt ze op de valreep, als ik al bijna op de gang ben. ‘Dank je wel voor dit fijne gesprek.’ Om te vervolgen met ‘Je had maatschappelijk werker moeten worden’. Die avond hadden we daar op haar kamer in de revalidatiekliniek een mooi en diep menselijk gesprek gevoerd. Zij en ik, samen, in volledige aandacht voor elkaar. De onophoudelijke diepe vermoeidheid en alle complicaties die haar de laatste weken parten speelden leken die avond ondergeschikt geworden. Ik draaide me om, verrast door haar onverwachte cadeau aan woorden, en liep terug naar haar bed waar ze de laatste weken steeds verder aan gekluisterd was geraakt. ‘Wat vind ik het fijn dat je dat benoemt mam’, zeg ik enigszins ontroerd. ‘Een jaar geleden hè, weet je nog, dat ik mijn diploma tot counselor behaalde’, vervolg ik met een glimlach. Een groter compliment dan dat van mijn eigen moeder kon ik niet ontvangen. De uitvoering, het professioneel bijstaan en begeleiden van mensen en organisaties, had in dat prille voorjaar een tijdelijk onverwachte wending genomen. Niet helemaal zoals ik 2018 vooraf voor ogen had. 2018 was een jaar geworden dat, ingehaald door de tijd en geroepen door iets onbenoembaar groters, iets anders van mij vroeg en nagenoeg grotendeels in het teken was komen te staan van zorgen voor, afscheid nemen, verlies en uiteindelijk ook rouw. Een paar weken later, op 2e Kerstdag, overleed ze.

Nu, terugkijkend, werd deze ervaring één van de meest bijzondere en betekenisvolle periodes in mijn leven tot dusver. Een bijzondere weg vol onvervangbare momenten, helend, louterend en verder transformerend in kracht en mildheid, in zijn in wie je ten diepste bent. Het leven steeds meer nemend voor wat het nu is, in een diep weten dat de kaarten de volgende dag zomaar anders geschud kunnen zijn. En dankbaar dat ik in die diepe nabijheid zo veel mocht en kon betekenen, hoe intens dat anderzijds soms ook was. Het gesprek op die bewuste zaterdagavond koester ik tot diep in mijn ziel. Als een herinnering en permanente boodschap aan het leven en opnieuw geroepen worden.

Het verdriet en het gemis maakt plaats voor dankbaarheid en herinnering. Na rouw ontstaat uiteindelijk ook weer ruimte, eenieder in zijn of haar eigen tempo. Ruimte om weer verder op pad te gaan, ruimte om verder te scheppen. Om de draad weer op te pikken, aangevuld met hernieuwde inzichten en onbetaalbaar verworven geestelijke rijkdom. De roep om verder gestalte te geven aan het menselijke gesprek, aan transitie en transformatie van mens en organisatie. Voor hen die persoonlijke vragen hebben, zoekende zijn, stil willen staan bij en/of weer regie willen nemen over hun leven. Voor organisaties die de menselijke maat in hun organisatie op de agenda hebben staan en bewust aandacht willen geven aan ontwikkeling van hun mensen in tijden van transitie. Nieuwsgierig geworden? Bel gerust voor een vrijblijvende afspraak om samen oprecht te kijken hoe ik daar een bijdrage aan kan leveren. Ik ontmoet je graag!

t. 06 45647059 | m. info@froukjedijkstra.com | i. www.froukjedijkstra.com